Penceremden Notlar...

Kuşları dinlediğimiz saatler miydi huzura en yaklaştığımız anlar ?.. Yoksa kuşları duyabilecek kadar yakın oluşumuz mu yalnızlığa?.. Söylenecek söz bulamıyorum artık içinde bulunduğum durum hakkında. Çoğu zaman kendim bile anlayamıyorum. Sevenlerle sevilmeyenlerin aynı gökyüzüne bakan farklı şehirlere benzemesi... Ahh! Sevmeyi unutmuş gözlerin insanları... Neler kaçırıyoruz bir bilseniz... Sorgusuz sualsiz Yalansız dolansız Zaman kavramının anlamını yitirdiği Aptalca tebessüm ettiren bir mutluluk... Şimdi bir defterin yaprağını buruşturur gibi Vazgeçtik ve zaman çok erkendi Yapabileceklerimiz avuçlarımızda kaldı Şimdi yol farklı fakat  Yaptıklarımız hala aynı yolun çakıl taşları Ne gitmeyi ne de kalmayı becerebildik  Denizi severken gökyüzüne hapsolduk Yıldızları severken okyanusta boğulduk En kötüsü de hala bir yol bulamadık kendimize Pusulasını kaybetmiş bir kaptan gibi... Ölümü bekliyoruz sanki Ve beklemeyi biraz ciddiye almış bir tavırla, Ha...

Maviyi benzetmek umuda, elde avuçta ne varsa ona tutunmak. Sonsuzluğu benzetmek sana, ne kadar duygu varsa onları hissetmek, Ve yıldızları benzetmek, görünmesi zor, görmek için saatlerce belki de günlerce beklemek, Bir yıldız kaysın diye beklemek,  yine ve yine mavinin umuduna tutunmak. Ve Sen! Benim masmavi gökyüzümsün.  Bakmaya doyamadığım, gözlerimi ayıramadığımsın.  Tutunduğum umut dalı, beklediğim yarınım.  Mavi!  Umut dolu beklentim.  Duygularımın hepsini sevdamın sonsuzluğuna feda ettim. 

Uzun ve soluksuz bir başlangıçtı.  Sonun başladığı yerden, başlangıcın sona erdiği yere... Tarifi bir o kadar zor. Zira anlatılanı yazmak ; her zaman zor olmuştur ya hani !  Çarklar bir ileri bir geri dönüyor. Zaman ilerledikçe , geçmişi hatırlatıyor. Acılar yaşandıkça , mutlu anılar unutuluyor. Lakin sevinçler arttıkça , acılar azalmıyor. Zira acılar ne azalıyor ne de unutuluyor... Neyse... Sana beni anlatamam bulut gözlüm. Lakin seni sana anlatmaya doyamam. Tanıdıkça anlatır , anlattıkça tanırım seni. Ey Rüzgar Tenli Kadın ! Gülüşüne buse kondursam , kasırga çıkar. Ellerine dokunsam , volkanlar patlar. Gözlerine bakakalsam , yağmurlar yağar. Yani sevdiğim ; sen ve ben , " biz " olursak  Dünya yeniden hayat bulacak... SIRADAN BİRİ...

İçimde bir yerlerde güzel duygular varmış, ben  seninle keşfettim  Gözlerin gözlerime değdiği anda sanki bir kağıt parçasıydım ateş değdi ve yavaşça kül oldum. Ellerin ellerime dediğinde voltajı yüksek bir akım ile titredi yüreğim. İçimde güzel duygular varmış bunları seninle farkettim  Meğer ben gülmeyi çok seviyormuşum , ben bunu seni dinlerken güldüğüm vakitte anladım. Meğer bende sevebilirmişim. Bende bir insana aşkla bakabilirmişim. Oysa ki seni tanımadan önce ne kadar uzaktı kalbime tüm bu hisler  Başlarda bir sarsıldım yalan değil. Bünye alışık olmadığı bir durumla karşılaştı ve şaşkınlığı mağdur görülmeliydi. Aklımla kalbim arasında bağlantı kuramadım bir süre. Seni severken mantığımı kaybediyordum git gide. Sen benim kalbimdeki en derin hasretim , Gözlerini görmek için yanıp tutuştuğum ,   Ellerini tutmak için gün saydığım , En güzel hislerimsin. Ben bu hikayede kağıttım sen ise ateş  Yaktın , yaktık...

Gecenin ruhuna denir ''YILDIZ.'' Kapkaranlık gökyüzüne asılı kalmış binlerce beyaz noktacık... İnsana verdiği huzurun haddi hesabı yok değil mi? Ben hiçbir insanın yıldızları sevmediğini düşünmüyorum, düşünemiyorum. Belki de yaratıcının en kutsal imgelerinden biridir yıldızlar. ''Bak ben en karanlık gecelere bile ışık tuttum senin için, dayan!'' demenin başka bir yoludur. Gerçekten de yıldızlar bizlerin pusulası haline gelmiştir. Düşüncelerin zehirli hançerleri dört bir tarafımızı sardığında başımızı yukarı kaldırarak karanlıkta parıldayan o ışıklara baktığımızda, yüzümüzde her şeye rağmen bir tebessüm oluşur. Ya da yolunu kaybetmiş bir kişinin etrafında kimsesi yokken yolunu bulmasına yardımcı olacak tek şey Kutup Yıldız'ı olur. Hele hayallerimize yön vermesi, karanlığın kimsesizliğin de bile ''bak buradayız'' demeleri... Milyonlarca umut barındırır o yıldızlar... Her insanın umutlarını, hayallerini, acılarını, bakışlarını v...

Canınızı en çok güvendiğiniz insanlar yaktı değil mi ?  Oysa ki ne çok değer verdik , herşeyden çok sevdik. Ama ne oldu yine bir kalemde silinen taraf biz olduk. Her defasında aynı sona geleceğimizi bile bile sevmedik mi ? Bizde bilirdik vazgeçmeyi ama biz vazgeçmek için sevmedik o yâri.  Evet şuan yıkıldık daha da yıkılacağız. Evet belki de kaybettik ama elbet  toparlanacağız. Zaman alacak tek düzen hayatımızın yeniden oturması ama içimizdeki o yangın da geçecek. Şuan gözümüz den düşen her bir damla yaş içimizi daha çok yakıyor.  Daha da yakacak. Yakmalı da zaten. Hiçbir yara kanamadan iyileşmez bunu asla unutmayın.  Kendini odana hatta yorganının altına kapattın.Kapattın da ne oldu hıçkırıklarını başkası duymadı , Peki ya sen ? Sen duymadın mı o içini çeke çeke ağlayışlarını. İstemeden şarkının sözlerini mırıldanmaya başladın değil mi ? Bir cümle , iki cümle , üçüncü cümlende bir gözyaşı tanesi , ardından seli aratmayacak olan sağanak ...