Birşeyler yazmak istiyorum öğretmenim size..
Gece ile gündüzümün birbirine karıştığı bu vakitlerde, aldım kalemimi elime.
Düşündüm önce kendimce, size ne yazabilirim? diye.
Günler öncesinden, hazır etmek istedim, yüzünüze söylemeye cesaret edemediğim duyguları, dökmek istedim satırlarıma.
Emeklerinizin yanında, duygusuz bir şekilde kutlamak istemezdim, böylesine özel bir günü..
Siz benim, bir demet çicekle simgelediğim, sevgisimsiniz öğretmenim!
Gönülhanemde ki en güzel hitap size..
Biliyorum ki hayatın bu meçhul sokaklarında, bana zirveyi işaret eden gözlerinize de çok şey borçluyum.
Bilirsiniz öğretmenim," Gözler gönüllerin aynasıdır. " derler. Bunu da ilk sizden öğrendim.
Sahi, öğretmenim bakışlarımdan anlayabiliyor musunuz sevgimi? Tıpkı annem gibi..
Düşünce yelkenime rüzgâr oldukça nefesiniz, gözlerim, hep sevginizi yansıtacak.
Başarım, hep sizden bir parça taşıyacak.
Adınız geçince nabzım, yine birkaç tık hızlı atacak..
Adımı her anışınızda sesiniz sağır bir adamın yeniden duymaya başlaması gibi yeniden çarpıyor kulaklarıma..
Hani seherde, tatlı bir serinliğe bürünür ya hava, titreyiverirsin aniden..
Güneşin doğacağını bildiğin için çevirirsin kafanı güneşin doğacağı yöne doğru yeniden..
Her kelimenizde, tekrar tekrar farklı alemlere yol bulurum.
Kelimelerinizin ardından, gizli dünyalar aşikâr olurken, birden o meçhul alemlerde kaybolurum ben..
Ahh sizi bir kendi alemimde, gezdirebilsem..
Emek emek ektiğiniz tohumların goncasını gösterebilsem..
Binbir çiçekten oluşan gönül tahtıma bir oturtabilsem..
Ahh öğretmenim!
Bir oturtabilsem..
Ellerini uzatır mısın bana öğretmenim.?
En içten duygularımla bir kez daha öpebilir miyim?
Ah, öğretmenim,
Öpebilir miyim?
Gece ile gündüzümün birbirine karıştığı bu vakitlerde, aldım kalemimi elime.
Düşündüm önce kendimce, size ne yazabilirim? diye.
Günler öncesinden, hazır etmek istedim, yüzünüze söylemeye cesaret edemediğim duyguları, dökmek istedim satırlarıma.
Emeklerinizin yanında, duygusuz bir şekilde kutlamak istemezdim, böylesine özel bir günü..
Siz benim, bir demet çicekle simgelediğim, sevgisimsiniz öğretmenim!
Gönülhanemde ki en güzel hitap size..
Biliyorum ki hayatın bu meçhul sokaklarında, bana zirveyi işaret eden gözlerinize de çok şey borçluyum.
Bilirsiniz öğretmenim," Gözler gönüllerin aynasıdır. " derler. Bunu da ilk sizden öğrendim.
Sahi, öğretmenim bakışlarımdan anlayabiliyor musunuz sevgimi? Tıpkı annem gibi..
Düşünce yelkenime rüzgâr oldukça nefesiniz, gözlerim, hep sevginizi yansıtacak.
Başarım, hep sizden bir parça taşıyacak.
Adınız geçince nabzım, yine birkaç tık hızlı atacak..
Adımı her anışınızda sesiniz sağır bir adamın yeniden duymaya başlaması gibi yeniden çarpıyor kulaklarıma..
Hani seherde, tatlı bir serinliğe bürünür ya hava, titreyiverirsin aniden..
Güneşin doğacağını bildiğin için çevirirsin kafanı güneşin doğacağı yöne doğru yeniden..
Her kelimenizde, tekrar tekrar farklı alemlere yol bulurum.
Kelimelerinizin ardından, gizli dünyalar aşikâr olurken, birden o meçhul alemlerde kaybolurum ben..
Ahh sizi bir kendi alemimde, gezdirebilsem..
Emek emek ektiğiniz tohumların goncasını gösterebilsem..
Binbir çiçekten oluşan gönül tahtıma bir oturtabilsem..
Ahh öğretmenim!
Bir oturtabilsem..
Ellerini uzatır mısın bana öğretmenim.?
En içten duygularımla bir kez daha öpebilir miyim?
Ah, öğretmenim,
Öpebilir miyim?
Yorumlar
Yorum Gönder