DARMADAĞIN

Yine karalıyorum bir şeyler

Ağzımı bıçak açmıyor ,

Susuyorum…

Etrafım kalabalık

Ama sorsanız yalnızım…

Bir uğultu yankılanıyor kulaklarımda

Duyuyorum , anlamıyorum

Anlam veremiyorum bütün bunlara

Ya da canımın yangısına anlamak istemiyor da olabilirim

Bilmiyorum…

Hayata olan sinirimi , yazarak çıkartıyorum ,

Yazmak ; ruhumu teselli ediyor besbelli

Çoğu insandan daha iyi geliyor bana ,

Yalanı yok , öyle süslü , sanatlı şeyler de bilmez

Ne hissediyorsa , onu yazar kalemim,

Ben sadece hislerimle yön veririm rotaya…

En yakın dostum , ajandam,

Ne yazarsam yazayım itirazı yoktur bana,

Sırdaş olduk mesela

Gözyaşlarımın yuva edindiği nehirim oldu sayfalarım.

Ağlamak…

Kimi insan der ki ; güçsüzler ağlar.

Hayır katılmıyorum bu kanıya ,

Ben güçlü bir insanım ve ağlamayı çok severim ,

Belki de istisnasız her gece ,

Ağladığım o vakitlerde benim gözyaşlarımla beraber bütün dertlerim tasalarım da akar gider .

Özüme dönerim o anlarda,

Çevremde ki insanlara sahte gülücükler atmak zorunda kalmam bunun keyfi bir başka, 

Yastığıma sığınır ,

Tavanıma bakar ,

Duvarlara haykırırım.

Herşey yerli yerinde

Dünya dönüyor,

Ben yine darmadağın...