BABAM'A

Çok özledim baba.
O hiç çıkmadığın yan odadan, "kızııımm" diye seslenişlerini, sana dair her şeyi özledim.
Kızışlarını bile özledim baba.  Göremeyeceğim duyamayacağım yerdesin şimdi. 
O kadar çok özledim ki.
Sahi niye canımızı bu kadar yaktılar baba?
Hiç mi vicdan yok bu insanlarda?
 Ah be baba..
 Ne yaptığını bilememek, yere göğe sığdıramadığım seni, dört duvar arasında sığdırmalarını aklım almıyor.
 Bu o kadar çok canımı yakıyor ki.
Senin o hep güçlü  gördüğün kızın yerle bir şimdi. 
Ah baba ah..
Şimdi bırak adının geçmesini "BABA" kelimesini bile duysam gözlerim doluyor önce..
 Sonra, uzaklaşıyorum sessizce.
Kendimi dinleyebileceğim bir yerler arıyorum usulca.
Sesini kulaklarımda canlandırabileceğim bir yer.
Sesin hiç silinsin istemiyorum kulaklarımdan.
Hapsettim bütün sevgimi kalbime.
Aslına bakarsan bu kadar sevdiğimi bende bilmezdim be baba.
Çok seviyorum derdim de bu kelimelerin de ötesinde bir şey miş..
Varlığına yeterince şükretmemişim meğersem, şimdi anladım.
Bu ayrılık yeterince uzamadı mı baba?
Nefesim kesilmeden, kalbim durmadan gelsen olmaz mı?