Mahrum

Bir düğüm var boğazımda
Kalbime saplanmış hançerler,
Söylemek istediğim çok şey var,
Fakat bunları söyleyecek nefesim tükendi..
İnsanın yaşı ne olursa olsun,
Bazen yaşının üç katı kadar yaşlı hissedebilir,
Ya da yaşının üç katı kadar çocuk.
Sanırım ben yaşlılar kategorisindeyim..
Bırak avaz avaz bağırmayı , artık konuşmaya dermanım yok.
Lakin yaşım on sekiz.
Kimse istemezdi böyle olmasını...
Bende istemezdim , istemedim de.
Fakat hayat hep bana kamçılı tarafını gösterdi.
Nereye dirseğimi koymak istesem,
Orası bir anda çöktü..
Ne zaman birine değer vermek istesem,
Yaralı yerimden sapladı bıçağı
Bense kaybetmemek için çırpınmakla yetindim.
Çünkü alışmıştım...
Alışkanlıkta kötü bir huydur,
Kaybetmeye alıştığınız zamanda,
Bir süre sonra hiçbir şey umrunuzda olmuyor.
Gitsin diyorsun,
Nasıl olsa gideceğini biliyordum.
Bile bile değer verdim.
Bile bile ısrarla hayatımda kalmasına izin verdim.
Belki de değer verdiğim insanlar kadar kendime değer vermedim.
Etrafımdakilere aşıladığım sevgi kadar
Kendimi yoksun bıraktım
Belki de en büyük kaybı
Beni benden mahrum ederek verdim.