Hayata gözlerini açarken hiçbirsey bilmiyorsun.
Sonra konuşmayı, emeklemeyi, yürümeyi, sevmeyi, özlemeyi, vazgeçmeyi, vazgeçmek zorunda kalmayı ,aldatmayı ,aldatmamak gerektiğini ,insanların arkasından konuşmayı, konuşmamak gerektiğini öğreniyorsun.Nefreti öğreniyorsun sonra da aşkı görüyorsun ilk önce annende ,babanda, "Göremediğinde" ise filmler izliyorsun.Akrabalarına gidiyorsun.Göremezsen kıskanıyorsun ,görmeye çalışıyorsun. Annenle baban kavga etse neden tartıştıklarını merak ediyorsun hep.Hep bir merak duygusu gıdıklıyor içini.Giden kişiye gitme demeyi öğreniyorsun nereye gittiğini ,neden kızdığını bilmek istiyorsun. Her insana giderken soruyorsun zaten.Onlara sormadığında kendine soruyorsun "Neden Gitti" diye.Hiç bırakmayacaklarına inandıkların birer birer gidiyor sonra nedensizce hepsinden nefret ediyorsun.
Ardından yatağına yatıyor ve ağlıyorsun.Hayatı küçük yaşta öğrenmeye çalışıyorsun ,yalnız olduğunu anlıyorsun.Bazen en iyi arkadaşlarının gözyaşlarının aktığı yastık olduğuna inanıyorsun. Ama ona da kızıyorsun. Başkalarının görmesi için ıslandığını düşünüyorsun ,lanet ediyorsun. En yakın arkadaşın geliyor yanına sonra ya da kardeşin. "Ağlama lütfen,güçlü ol" diye sonra sana sarılıyor. Gözyaşlarının dinmesi için sıkı sıkı sarılıyorlar "geleceğini " söylüyorlar. Bırakıyorlar. Geçmiyor sonra kendine sarılıyorsun. Yine geçmiyor o anlık unutuyorsun. Unutmaya çalışıyorsun. Hayatı merak ediyorsun. Hiç aldatmayan ,hiç yalan söylemeyen,hiç insanların arkasından konuşmayan ,hiç gitmeyecek olan insanların nerde olduğunu merak ediyorsun.Ya da var olup olmadıklarını merak ediyorsun.Düşünüyorsun seneler sonra her insanın gideceğine inandırıyorsun kendini. Ona göre yaşarken sonra birine güveniyorsun.Gözlerini kapayıp elini ona veriyorsun.Sakladığın cümleyi hiç ummadığın bir anda tekrar gün yüzüne çıkarıyorsun "Beni Bırakma" diyorsun.Unutmaya çalıştığın her insanın her hareketi tekrar hatırlatıyor kendini sonra her insanda aslında unutmaya çalıştığın insanları görüyorsun. Ve oda gidiyor.Hala hayatı öğrenmeye çalışıyorsun , hala bir merak içindesin ve bu öyle bir duygu ki adeta kaburgalarını kemiriyor.
Gün bitiyor.Gece gözlerini kaparken çok şey biliyorsun.
Sanki ciğerlerin küle dönüşüyor çığlık çığlığa bir toz bulutu olup karışıyor gökyüzüne.
Sımsıkı yumuyorsun gözlerini
Susuyorsun ve...
Yastığa kızıyorsun.
Ondan çıkarıyorsun insanlara olan bütün nefretini...
Yorumlar
Yorum Gönder