KEŞKE

Daralıyorum artık, gittikçe kesiliyor nefesim.

İnanılmaz bir yorgunluk var üzerimde.

 Eskisi gibi duramıyorum dimdik öyle.

Her şeye rağmen ayakta durabilen ben, yıkıldım sanki inceden bir rüzgârla.

Gözümden de,  gönlümden de düşen düşene.

Ve ben, hala üzülüyorum kaybettiklerim için.

Kaybettiklerimin umurlarında bile olmadığımı bile bile.

Bu kadar umursamam gittikçe dayanılmaz biri yapıyor beni, bunu da biliyorum.

 Bile bile giriyorum çıkmaz sokaklara.

 Bile bile yürüyorum uçurumlara.

İçim deki o inatçı çocuk ölmedi hala.

Herkesi öldürüp, o çocuğu yaşatmak istiyorum sonsuza dek içimde.

Hepimiz çocuk kalsaydık keşke, o en masum halimizle...