Vakit gece.
Aldım kalemimi elime,
yazmaya başladım yine.
Yazıyorum işte, ılık
bir rüzgar eşliğinde.
Dökmek istiyorum bütün hisleri, ama nafile.
İçime bile sığmayan bu hisler, hangi sayfalara sığar ki.
Veya hangi kelime tam olarak anlatır ki beni.
Hangi kelime anlatır bu hisleri.
Yazdıkça yatışsam keşke.
Bir nebze olsun, yatışsa keşke kelimeler.
Aksine ben kalemi aldıkça elime, rüzgar şiddetleniyor,
uçuşuyor yapraklar.
Kopuyor sanki içimden bir şeyler ben yazdıkça.
Estikçe rüzgar, kırılıyor dallar.
Önce içim kırılıyor, paramparça oluyor, sonra dallar.
Ve benden ancak bu kadar.
Yorumlar
Yorum Gönder