2 Ekim 2015
Canı yanarak öğreniyor insan bazen yanlışlarını.
Yalnızım bundan sonra, tek başıma..
Bu sefer ki bir zorunluluk değil tamamıyla seçim.
Bir nevi hayata karşı teslim..
Umursamamak gerekiyormuş hayatı , bazı insanları.
Alışılmışın dışındayım bugün.
Bugün sanki bir başka gün.
Her şey yabancı, fazla uzak..
Her şeyin dışındaymışım gibi sanki..
Sizler de yazın bir kenara..
" Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."
Her biriniz kalbimi kırdıktan sonra ben hep herşeye rağmen tebessüm ettim, en azından bunun için bir çaba sarfettim.
Her defasında aynı şeyler oldu.
Ben üzülmüyormuş gibi davranmaya çalıştıkça SEN daha fazla geri planda bıraktın beni.
Hanı yaz bir kenara , dedim ya!
Şimdi yaz bir kenara ve sakın unutma.
Yaktığın kadar yanacak canın.
İncittiğin kadar incineceksin , incittiğin yerden incineceksin..
Beni siz, sen değiştirdin!
Şimdilik burada yazılı bu sayfada.
Kimsenin umursamadığı " Yine ne yazıyor bu kız? "
Diye aşağılarda hatta yerin dibinde gördüğünüz bu satırlarımda cümlelerim..
Daha doğrusu hislerim, hissettiklerim.
İşte bir gün bunu herkesin okumasını istiyorum.
Ve okuduktan sonra beni arayıp da bulamamanızı..
Yaktığınız kadar yanmanızı!
Hanı şuan hepiniz sağırsınız ya benim çığlıklarım yanında,
olmayacağım ben beni aradığınız anda.
Ve bu satırlar;
CANIMI YAKAN,
KENDİNİ HAYATIN MERKEZİ YAPAN TÜM ARKADAŞLARIMA!
Son bir söz daha,
Bu sadece sana.
Seni asla affetmeyeceğim.
Küslük gibi olmayacak lakin, en ihtiyacın olduğunda ben olmayacağım.
Ya da SAĞIR , hislerinin yanında...
Yorumlar
Yorum Gönder